M25 op bezoek bij “De IJssel”

M25 op bezoek bij de Penitentiaire Inrichting De IJssel

Op zaterdag 17 februari 2007 zijn we met M25 naar de Penitentiaire Inrichting “ De IJssel” te Krimpen aan den IJssel geweest en hebben daar een inleiding gehad van de directeur over de wijze waarop de inrichting is georganiseerd en over de wijze waarop bewoners van de inrichting hun tijd besteden.

We zijn om 09.45 uur met de bus vertrokken uit Delft en waren om 10.15 in Krimpen aan den IJssel waar we per drie personen moesten inchecken om binnen te komen.

Er vond bij binnenkomst een controle plaats op ijzerwaren door middel van een detectiepoort. Zakmessen, oorbellen, speldjes, nagelschaartjes, sleutelbossen etc. konden niet mee naar binnen. De bedoeling was dat zoveel als mogelijk ijzerwaren in de bus moesten achterblijven, omdat het beleid van de inrichting er niet op is gericht dat spullen bij de portier in bewaring kunnen worden gegeven. Mobiele telefoons en fotocamera’s mochten van het ministerie van Justitie ook niet mee naar binnen. Die moesten achterblijven in de bus. Ook moesten we ons identificeren aan de hand van ons ID kaart of paspoort.

Nadat iedereen binnen was, al dan niet nog een keer gescreend door een bewaker omdat er nu eenmaal ritsen, broekriemen en medicijnfolie het detectiepoortje op tilt brengen, werden we ontvangen door de directeur van de inrichting met koffie, appelflappen en gevulde koeken die in de bakkerij van de inrichting die ochtend voor ons waren gebakken.

De directeur gaf ons een inleiding over de inrichting. Hoeveel bewoners er zijn, wat het verschil is tussen een gevangenis en een huis van bewaring, hoe de dagindeling van de bewoners er uit ziet, wat allemaal kan en mag en wat er allemaal niet mag. Indrukwekkend was de opmerking dat er ook jeugdigen waren gedetineerd, in de leeftijd van 14 tot en met 18 jaar. Er werden door de M25-leden veel vragen gesteld over de leefgemeenschap in de gevangenis.

Van 12.00 uur tot en met 13.30 uur hebben we in twee groepen een rondleiding gekregen door de gehele inrichting. We hebben gezien hoe een cel er uit ziet, hoe klein die is en dat er in die kleine cellen vaak twee personen zijn opgesloten. We zijn in een isoleercel geweest, hebben en luchtplaats bezocht, zijn in de bakkerij geweest, op de lompen afdeling rondgelopen en gezien hoe in de smederij ijzeren producten worden gemaakt voor bedrijven buiten de inrichting. Ook hebben we gezien hoe de gymzaal er uit ziet en dat daar in een klein opberghokje een aantal muziekinstrumenten staat waar bewoners kunnen jammen als ze daar behoefte aan hebben. De klimwand mocht echter alleen gebruikt worden door de bewakers en niet door de bewoners.

We hebben gezien hoe de medische verzorging is geregeld en wanneer en op welke plaats de kapper zijn werkzaamheden verricht. Hoe het bezoek uur van de bewoners wordt geregeld en dat er maar 10 minuten per week mag worden gebeld met de buitenwereld. We hebben gezien hoe de verschillende gangen met elkaar zijn verbonden en dat er altijd sleutels aan te pas komen om van de ene afdeling in de andere te komen. Indrukwekkend was de kunst die door bewoners van de inrichting was gemaakt en die op veel plaatsen van de inrichting aan de muur hangt.

Omdat we voor bewoners geen spullen mochten meenemen hadden we de afspraak gemaakt met de directie dat we tijdens de rondleiding zullen een bezoek zouden brengen aan de kapel (stiltecentrum) van de gevangenis. We hebben 100 rode rozen meegebracht die de volgende dag tijdens de viering in de kapel zouden worden neergezet. Er zijn 468 bewoners in de inrichting waarvan er ongeveer 100 per week op de viering komen. Elke bezoeker van de kerkdienst kan dan een roos kunnen meenemen naar zijn kamer, met een flyer van M25 als blijk van aandacht en waardering voor zijn persoon als mens.

Om 13.30 uur was er gelegenheid tot het stellen van vragen. Om 13.45 uur hebben we afscheid genomen van de directeur en zijn medewerkers en hem bedankt voor zijn inspanningen om ons een indrukwekkende dag te bezorgen.

We hebben buiten de inrichting nog een aantal foto’s gemaakt en zijn daarna met de bus weer teruggereden naar Delft, waar we om 14.30 aankwamen.

Een dag om nooit te vergeten.

Gevangenisbezoek M25: door Benjamin Geurts

“Ik zat gevangen en u kwam mij bezoeken.”

Dit is één van de zinnen uit hoofdstuk 25 uit het Evangelie volgens Mattheüs, hierin staan één van de belangrijkste pasages uit de bijbel. Jezus geeft hierin aan hoe wij om dienen te gaan met de medemens en anderen kunnen helpen. Zoals u inmiddels wel zult weten is “Grenzen verleggen” een speciaal project voor jongeren na het Vormsel in de leeftijd van 14-18 jaar. De werkgroep die dit organiseert noem zichzelf “M Twenty Five”(M25), afgekort voor het 25e Evangeliehoofdstuk van Mattheüs. Op 17 februari jl. brachten zo’n 20 jongeren van M25 een bezoek aan de Penitiaire Inrichting Rijnmond welke gevestigd is in Krimpen aan de IJssel. Naast de vaste begeleiders van M25 gingen ook diaken Hans van Bemmel ofm en diaken in opleiding Pier Tolsma mee. Als “buitenstaander” had ik de eer om ook mee te mogen gaan.

Nadat we met de bus bij de locatie gebracht werden zijn we bij binnenkomst streng gecontroleerd. Het meenemen van mobiele telefoons, camera’s en ijzerwaren was immers verboden. We werden welkom geheten door de directeur van de instelling en een medebroeder en tevens huisgenoot van Hans van Bemmel ofm die hier werkt als gevangenispastor. De directeur van de Penitiaire Inrichting vertelde ons bij de inleiding van de dag hoe alles er precies aan toegaat in een dergelijke instelling. We kregen te horen hoe een dag van een gedetineerde eruit ziet en hoe de instelling probeert deze mensen terzijde te staan. Na de inleiding kregen we een rondleiding. Als eerste kregen we de arbeidsruimtes te zien. Hier kunnen gedetineerden werken aan het vervaardigen van bepaalde producten, hierbij kun je denken aan textiel en andere technische producten alsook broodproducten. In de Penitiaire Inrichting is o.m. een sportzaal, fitnessruimte en een kunstgrasveld. Gedetineerden kunnen twee maal in de week drie kwartier (en geen minuut langer) sporten. Ze mogen niet beide keren dezelfde sport uit oefenen, maar moeten dit dus afwisselen. Omdat deze mensen dus niet het gebouw uit mogen gaan en het binnen best benauwd kan zijn, beschikt het gebouw over zogenaamde luchtruimtes. Hier krijgen gevangenen ook de kans even een sigaretje te roken, wat verder in het gebouw verboden is.

Er is ook een ruimte aanwezig waarin gedetineerden de kans krijgen op een artistieke wijze bezig te zijn d.m.v. schilderen en boetseren. Vervolgens kregen we de kapel te zien waarop zondags de kerkdienst is. Hier vinden niet alleen Christelijke diensten plaats, maar ook Islamitische, Joodse en Hindoestaanse. Veel gevangenen maken gebruik van de wekelijkse kerkdienst en komen hier tot inkeer en beseffen dan vaak waar ze mee bezig zijn geweest in hun leven en dat ze niet op het goede pad waren. Het is gedetineerden overigens maar 10 minuten in de week toegestaan een telefoontje te plegen met de buitenwereld. Als Piet (één van de begeleiders) hier zou moeten wonen, zou hij dat toch liever elke dat willen willen met zijn vrouw Mary 😉 Op bezoekjes en het volgen van tv/radio/kranten is er geen contact met de buitenwereld. Internet is, zoals begrijpelijk, niet toegestaan in de gevangenis. Hierna hebben we diverse vrije cellen bezichtigd die het gebouw heeft. Na het bezichtigen hiervan moest ik er zelf niet aan denken om daar ook maar één dag in te moeten vertoeven, laat staan je leven lang. Veel mensen denken wel eens dat de gevangenissen in Nederland paleizen zijn waarin je verwend wordt. Niets is minder waar. Al zijn de gevangenissen hier stukken beter als elders op de wereld, een paleis of een hotel is het absoluut niet! Uiteraard hebben ze zich te houden aan de strenge en strakke regels die hier gelden, ze zitten hier immers ook niet zomaar.

De Penitiaire Inrichting probeert zoveel mogelijk deze mensen in te laten zien, dat wat ze gedaan hebben niet juist is. Hen proberen weer op het goede pad te brengen, zodat wanneer hun tijd in de gevangenis erop zit, ze volledig en correct mee kunnen draaien in de maatschappij. Dit kan door middel van een opleiding, cursus, hulp van psychologen, etc. Ieder mens maakt immers fouten en ieder mens heeft ook, vind ik zelf, het recht om te proberen te herstellen van fouten die gemaakt zijn. Het is toch zo makkelijk om te zeggen; eigen schuld, zoek het maar zelf uit. Jezus heeft gezegd, zoals geschreven staat in Mattheüs 25, dat ieder mens uiteindelijk toch een mens blijft en geholpen dient te worden, hoe erg iemand soms ook geleefd heeft.

Omdat we niet konden praten met de gedetineerden hebben we de gevangenispastor 100 rode rozen gegeven voor de bewoners als blijk van medeleven. Na de wekelijkse kerkdienst zou iedere bewoner er eentje mee kunnen nemen naar hun cel.

Na de rondleiding bedankte Marcel (één van de begeleiders) de directeur en overige medewerkers en gingen wij weer via de strenge controles naar buiten toe. Omdat de groep van M25 vandaag (bijna) compleet was werd er nog een groepsfoto gemaakt van hun. Hiermee werd een interessante dag afgesloten voor de jongeren, voor de begeleiding en ook voor mijzelf als gast bij M25. Ik wil bij deze ook de begeleiding danken die deze dag mogelijk gemaakt heeft voor de jongeren van M25. En natuurlijk ook een woord van oprechte dank aan de jongeren zelf die naar het Evangelie van Mattheus 25 proberen te leven. Ik sluit graag af met de franciscaanse groet van Vrede en alle Goeds voor u allen,

Benjamin Geurts

 

Geplaatst in M25.