Waar was je toen ik je nodig had? Je zou er toch zijn! Maar, toen ik echt in de sores zat, was jij snel verdwenen...
Ruim drie jaar houden wij in de Maria van Jessekapel vieringen voor dak- en thuislozen. In de daarnaast gelegen Jozefzaal bieden wij deze mensen een maaltijd aan. Deze bijeenkomsten worden goed bezocht en de vieringen met Kerstmis en Pasen houden wij, gezien de massale toeloop, in de kerk zelf. Ook hebben deze vieringen veel belangstelling van de zijde van de maatschappelijke organisaties en van de Delftse politiek. Afgevaardigden hiervan zien wij vaak bij de vieringen. Kortom er is behoefte in Delft aan dit soort vieringen.
Ook bezoek ik zelf daarnaast regelmatig Stichting “Over de Brug” en het sociaalpension/slaaphuis. Dit zijn de plekken waar deze mensen worden opgevangen of de nacht door kunnen brengen. Dit is geen hobby, maar een levenshouding vanuit de Bijbel. Ik heb daarin veel steun van mijn directe omgeving in de stad, maar deze visie wordt niet altijd gedeeld.
Vaak is er toch ook een beeldvorming over daklozen en verslaafden zoals: Zij hebben een slecht gebit, stinken, hebben vieze kleding en zij doen alles wat God verboden heeft. En dan worden de volgende vragen gesteld: Wat doen deze mensen eigenlijk in de kerk? Is het niet hun eigen schuld dat ze zo geworden zijn? Moet dit nou, want eigenlijk ben ik bang van deze mensen? Vele vragen en vaak kan ik mij dat nog best voorstellen, want onbekend maakt vaak onbemind.
Toch wil ik proberen in dit artikel mijn motivatie en passie en zeker ook die van de vele vrijwilligers te geven. Wij kiezen om naast deze mensen te staan. We willen present zijn waar deze groepen zich ophouden en willen er voor hen willen zijn. Waar anderen op hen neerkijken, willen wij mensen in hun waarde laten en solidair zijn en proberen hun menselijke waardigheid terug te geven. Deze mensen aanvaarden en laten ervaren dat ze deel uitmaken van een groter geheel.
Dit komt naar voren in persoonlijke gesprekken, in vieringen en het vormen van een gemeenschap rond deze vieringen zoals samen eten, muziek en plezier maken. Een plek te bieden waar ze met rust gelaten worden of even kunnen ontsnappen uit hun hectische bestaan op straat.
Bij deze groep is er veel behoefte aan zo’n plek om na te denken. En in die rust en respect kunnen zij nadenken over hun levensgeschiedenis die vaak geen schoonheidsprijs verdient. En zo’n plek is de Maria van Jessekapel en ook de Jozefzaal geworden. Ontroerend is vaak het grote geloof van deze mensen. Zij geloven in God die met hen meetrekt. Heel ontroerend is ook de voorbede in deze vieringen. Met het aansteken van een lichtje brengen zij hun sores voor de Heer en als ik dan hun gebeden samenvat is het doodstil in de kapel.
Laatst ging er door mij heen: God kan grote dingen doen, waar mensen ophouden. Als wij oordelen over deze mensen doen wij dit als mens, niet als God. Wat het oordeel van God zal zijn? Ik weet het niet? Maar als God liefde is, mag je toch voor Hem verschijnen zoals je bent. Zo verschijnen deze mensen in hun machteloosheid voor God. Kijken terug op hun leven, een leven van sociale verwaarlozing, psychische of fysieke problemen of slachtoffer van incest of seksueel misbruik. Vaak is dit alles niet meer te repareren. In dit leven vol met deze gebrokenheid, gaan deze mensen hun levens(lijdens)weg. En onder de verslaving zit een groot verdriet en een pijnlijk hart!
Wij kunnen deze problemen, zorgen en verdriet niet oplossen. Maar wij kunnen wel proberen er te “zijn”. Om er te “zijn” voor deze mensen die nergens bijhoren en verdrongen zijn naar de marge van de samenleving. Of zoals ik laatst hoorde: mensen verdrongen naar de rafelranden van onze stad Delft.
Dit is een opdracht en levensovertuiging van onze werkgroep. Te kiezen voor deze mensen, aan hun kant te staan en een relatie met hen aangaan. Om het evangelie handen en voeten te geven…
Er is een beleidsnota van het bisdom Rotterdam over diaconie “Wanneer hebben wij U gezien” (voor € 2.50 te verkrijgen bij het bisdom). De tekst komt uit Mattheus 25, in de gebroken en vernederde mens kom je Christus tegen. Het is niet de dakloze of verslaafde die roept, maar Christus zelf: “Waar was je, toen ik je in mijn leven nodig had?” En zo proberen wij deze mensen 1 x per maand een rustige plek te geven.
Namens de werkgroep vieringen en koken voor daklozen en verslaafden,
Diaken Hans van Bemmel ofm.
Wanneer hebben wij u gezien?