Stage in het kader van de Maatschappelijke Ontdekkingsweek bij Westplantsoen
Ik het kader van de maatschappelijk ontdekkingsweek binnen het lesprogramma van het Stanislascollege hebben in de week van 7 tot en met 11 mei twee leerlingen een week lang stage gelopen bij het stadsdiaconaat onder leiding van Hans van Bemmel.
Het zijn Kristen Vreede en Anike van den Boom. Zij hebben kennis gemaakt met verschillende aspecten van het diaconaatwerk .
Meer informatie over dit belangrijke project is te vinden op de website van het Stanislascollege
Hieronder vindt u hun stageverslagen
Stageverslag van Kirsten Vreede
Ik ben Kirsten Vreede, leerlinge van 4 atheneum op het Stanislascollege, locatie Westplantsoen. Deze week, 7 t/m 11 mei, liep ik samen met Anike van den Boom in het kader van de maatschappelijke ontdekkingsweek voor 4 atheneum stage bij diaken Hans van Bemmel. We hebben een bezoek gebracht aan de Voedselbank, de Non-food bank, stichting Over de Brug en stichting Jeroen. Maar hier gaat het niet om namen. Het gaat om daden, en het zien van mensen in een ander perspectief.
Stelt u zich eens voor. U loopt te winkelen in de straten van Delft. Naast de ingang van de Hema zit een zwerver tegen de muur aangeleund. Ooit overwogen die persoon aan te spreken? Te vragen hoe diegene zo op straat terecht is gekomen, hoe hij of zij de dag doorbrengt, en wat er omgaat in die persoon? Ik niet. Daklozen zijn gevaarlijk, aanranders, junks, mensen die hun eigen leven verpest hebben. Dat was mijn idee.
Maar ik weet nu dat ik er naast zat. Met aardrijkskunde leer ik de definitie van terpen, met geschiedenis leer ik jaartallen uit mijn hoofd, en door filosofie vorm ik mijn idee over wat een mens onderscheidt van een dier. Maar met geen enkel vak leer ik het verschil tussen mensen. Waarom niet? Omdat er geen verschil is.
Het onderwerp wordt zorgvuldig gemeden op school. Maar, laten we wel wezen, ook in de politiek wordt er voor struisvogel gespeeld. Wie kent het niet, de uitspraak van Wouter Bos dat de Voedselbank overbodig is, onnodig de reputatie van welvarend Nederland in gevaar brengt? Maar het is niet onnodig. Er zijn arme mensen. Nederland is niet perfect. Er zijn rijke mensen, er zijn mensen die het goed hebben en klagen over de prijsstijging van benzine waardoor de kilometers naar kantoor in hun Fiatje Punto twee cent meer per rit kosten, en er zijn mensen die maar net rondkomen.
Nee, de eiwittekort-buikjes ben ik niet tegengekomen, maar wel mensen die geen dak meer boven hun hoofd hebben. Geen Amerikaanse getto, maar een onopvallend opvanghuis in een onopvallende straat. Met onopvallende mensen, aan wiens gezicht niet hun status af te lezen is, maar in hun ogen wel een trieste geschiedenis. Die ze het liefst vergeten, maar waar ze 24/7 mee geconfronteerd worden.
Ja, de onderlaag van de bevolking wordt buitengesloten. En dat is iets wat ik me nu pas goed besef.
Bij stichting Over de Brug was het eerste dat ik merkte achterdocht.
Maar vertrouwen moet van twee kanten komen, en ik kwam al binnen met een waas van angst om me heen.
Het is eigenlijk het effect dat spinnen ook vaak geven: ik ben bang voor de spin, maar vaak is die spin nog banger voor mij dan ik voor hem. Uiteindelijk ben ik ook degene die de spin kan vermoorden. Zo was het ook bij die verslaafden: ik ben bang voor hen, maar zij ook voor mij, en ik ben kansrijk en zij niet. De angst was dan ook volkomen onterecht. Het waren gebroken mensen, met een achtergrond die ze niet snel met iemand zullen delen.
Ik vroeg aan één van de mannen daar wat zijn dagprogramma is. Hij antwoordde: “Ik weet altijd van tevoren wat ik ga doen, het is elke dag hetzelfde; ik ga naar de coffeeshop om te gamen, dan kom ik hierheen en dan ga ik weer naar de coffeeshop.”
Wat me vooral op is gevallen deze week is dat werklozen eigenlijk niks te doen hebben. Ik moet er niet aan denken om me nutteloos te voelen, me bijna constant te vervelen, en dat terwijl ik in grote onzekerheid over mijn toekomst leef.
Wat me een goede tijdsbesteding voor deze mensen lijkt, is vrijwilliger worden. Die zijn altijd hard nodig, dus iedereen wordt wel ergens geaccepteerd. Zoals sommigen die in de WW en de WIA zitten, die zelf cliënt zijn bij de Voedselbank, maar elke donderdag vrolijk helpen om alle goederen uit te laden en te sorteren. En daar liep ik dan tussen, met mijn Espritkleren en atheneumopleiding. Maar van afgunst of verbittering was niks te merken, ik voelde me meteen hartelijk welkom. En ik had het gevoel dat ik iets kon dóen, dat ik iets kon betekenen voor mensen voor wie het luxe leventje dat ik leid totaal niet vanzelfsprekend is.
Eén ding is me duidelijk geworden: minder bedeelden helpen is geen klus voor koudbloedige politici. Helpen doe je met je hart.
Kirsten Vreede
V4c2
11-05-07
Het stageverslag van Kirsten in pdf vindt u hier
Stageverslag Anike van den Boom
Ik ben Anike van den Boom en heb een week lang stage gelopen bij Hans van Bemmel. Ik ben samen met Kirsten Vreede naar verschillende instellingen geweest, zoals Stichting Jeroen, Stichting Over de brug, de voedselbank en de non-food bank.
Wat me het meest heeft geraakt is dat we naar stichting ‘Over de brug’ zijn geweest en we echt in contact gekomen met daklozen en verslaafden. Normaal gesproken zie je deze mensen niet zo snel en als je ze wel ziet, dan spreek je hen niet zo snel. Dit keer zaten ze naast mij en hoorde ik hen gewoon spreken onder elkaar, ik voel me bewogen voor hen. Ik wil hen helpen, want het zijn ook gewoon mensen. Maar vaak wordt er over hen heen gelopen, omdat mensen bang zijn voor hen en hen zien als vies en vreemd. Maar het zijn hele gewone en schone mensen.
Bij stichting Jeroen hebben we ook mensen gezien. Vaak kunnen de mensen die bij stichting Jeroen komen er zelf niks aan doen dat ze geen dak boven hun hoofd hebben. Het is dan heel fijn voor hen om zo’n plek te hebben waar ze naar toe kunnen gaan.
Bij de voedselbank hebben we ook geholpen. Ik vond het leuk om daar te helpen en ook echt wat te betekenen op die manier. Het werk is niet moeilijk of erg zwaar, maar het moet wel gedaan worden. Het is nog leuk werk ook! Misschien wil ik in de toekomst ook gaan helpen bij een voedselbank. Helaas heb ik nu weinig tijd (met school) en over een aantal maanden ga ik verhuizen. Maar deze stage heeft me zeker wel aangespoord om ook mensen te helpen die met minder geld moeten rondkomen in de maand. Ik vond het ook wel een beetje vreemd om ’s ochtends moeite te hebben met welke kleren ik vandaag weer eens aan zou doen, terwijl die mensen die gebruik maken van de voedselbank niet zo veel kleren hebben en 2e hands kleren halen. Dat voelde best raar.
Dat we voor de rest niet veel in contact zijn gekomen met andere mensen die bijvoorbeeld van de voedselbank gebruik maken of van de non-food bank vind ik wel jammer, maar het is wel logisch, want deze mensen hebben ook hun privacy. Want stel je ziet een bekende die gebruik maakt van de non-food bank of van de voedselbank, dan zal diegene zich misschien heel erg schamen, daarom houden ze zulke dingen een beetje privé. Het moet geen aapjes kijken worden.
Ik vind het werk dat het RK Stadsdiaconaat doet heel erg goed. Want als de kerk het niet doet, wie doet het dan wel? Sowieso is het ook de ‘roeping’ van de kerk om dit werk te doen. Het is de bijbel naleven. En zoiets als een voedselbank: De regering vindt dat voedselbanken niet nodig hoeven te zijn, maar blijkbaar is het dus wel nodig! Ik vind het heel goed dat de kerk dan dit werk doet. En mensen die met spoed bijvoorbeeld eten nodig hebben, maar geen geld hebben, daar kan de regering niks voor betekenen. De kerk kan dit op zo’n moment wel.
Ik heb veel geleerd van deze stage. Voordat ik stage liep wist ik helemaal niks over het werk dat het RK Stadsdiaconaat doet, ik wist niet dat het er was. Nu heb ik gezien hoe het er aan toe gaat en wat het werk precies inhoudt. Ik heb ook gezien dat het werk echt nodig is.
Anike van den Boom
V4f
11-05-07
Het stageverslag van Anike in pdf vindt u hier