‘Er zal altijd leed zijn dat om troost en hulp vraagt. Er zal altijd eenzaamheid zijn. Er zullen ook altijd situaties van materiële nood zijn, waarbij hulp in de zin van concrete naastenliefde nodig is. De totale verzorgingsstaat die alles naar zich toe trekt wordt uiteindelijk een bureaucratische instantie, die het wezenlijke niet kan geven dat de lijdende mens – iedere mens – nodig heeft: liefdevolle persoonlijke aandacht.’ Aldus onze Paus in zijn encycliek Deus Caritas Est.
Onze maatschappij verhardt, en dit is vooral te merken aan de steeds grotere wordende individualisering onder mensen en in de zorg voor mensen. Ziekenhuizen worden afgerekend op het aantal mensen dat zij hebben genezen, op productiecijfers, waardoor chronisch zieken vaak buiten de boot vallen. Artsen zijn een groot deel van hun tijd bezig met het invullen van formulieren. In verpleeghuizen zijn standaard richtlijnen over hoe lang een verpleegkundige mag doen over een medische handeling. Daardoor mag een bejaarde slechts een beperkt aantal minuten op het toilet zitten en voor het aantrekken van steunkousen staat ook een begrensde tijd. In de psychiatrie worden mensen benaderd, behandeld en bejegend volgens hun diagnose, in plaats van dat er rekening wordt gehouden met hun problemen. Veel zorginstellingen doen alleen nog die activiteiten, waar subsidie aan gegeven wordt door de gemeenten, en deze subsidies worden steeds minder. Hulpverleners die willen werken met hun hart, worden op de vingers getikt omdat zij ‘onprofessioneel’ zijn. Zo wordt iedere hulpbehoevende mens steeds meer een object! Onze Paus beschrijft dit treffend in zijn encycliek: ‘wie de liefde afschaft, schaft de mens af ‘.
Mensen met problemen zijn niet anders, dan mensen waar alles goed gaat. Alle mensen hebben behoefte aan eten, kleding en onderdak. Dat heeft een mens gewoon nodig, en komt op de eerste plaats. Maar we mogen niet vergeten dat een mens niet kan leven van brood alleen. Ieder mens heeft liefde nodig. Alle mensen hebben behoefte aan persoonlijke aandacht, aan medemenselijkheid.Mensen in nood hebben hieraan de sterkste behoefte. Zij hebben troost nodig.
“De staat ziet de traan van de enkeling niet”. Dat zei de grote filosoof Immanuel Kant. De staat kan eenvoudigweg niet voorzien in menselijke behoeften als genegenheid. Daarvoor zijn mensen nodig. Hierin moet de kerk proberen te voorzien. Het RK Stadsdiaconaat Delft, met haar vele vrijwilligers, wil er zijn voor allen die verstoten worden door de maatschappij. Wij maken tijd vrij voor mensen die klem zitten, en tonen hen de liefde die zij zo hard nodig hebben. Want: waar liefde is, daar is God. Het is niet onze intentie om hen het Woord te verkondigen, maar juist om naar God te luisteren in wat deze lijdende mensen op hun hart hebben. Onze spiritualiteit is: Christus ontmoeten in allen die lijden. Zo werken wij vanuit Gods liefde. Dat is de betekenis van ons geloof in God, die liefde is. Voor ons werk in de stad kunnen wij nog vrijwilligers gebruiken. Interesse? bel me eens op of kom eens praten onder het genot van een kopje koffie!
Hans van Bemmel ofm, Stadsdiaken
Burgwal 20
2611GJ Delft
06–12946265 / 015–2126170
www. rkstadsdiaconaatdelft.nl
stadsdiaconaatdelft@orange.nl
Hartverscheurend, hard of hart ?
In het weekend van
24 en 25 november wordt er in alle parochies extra aandacht besteed aan diaconie.
Het thema van dit diaconale weekend zal zijn:
‘Hartverscheurend’.
hard of hart
Over de verdere invulling hiervan zullen wij u in september/oktober informeren
Bezoekt u ook eens de website van het RK Stadsdiaconaat:
www. rkstadsdiaconaatdelft.nl
Namens de voorbereidingscommissie diaconaal weekend